Het klinkt zo cliché, maar toch is het ook dit jaar weer echt zo! Het jaar is voorbij gevlogen! In een oogwenk is het voorbij. Voor mijn gevoel hebben we nog maar net getoast op een nieuw jaar (2017) en nu moeten we weer hortend en stotend ‘2018’ in ons systeem krijgen. Maar als ik dan terugdenk aan wat er allemaal gebeurd is afgelopen jaar, dan kan ik me bijna niet voorstellen dat dit alles in één jaar heeft plaatsgevonden. Want stond ik begin dit jaar nog bovenop de Kilimanjaro, zo gaf ik in juni het ja-woord aan mijn huidige man en inmiddels ben ik ruim 20 weken zwanger! Wat een jaar!

Kilimanjaro

Absoluut de grootste challenge van afgelopen jaar was voor mij het beklimmen van de bijna 6km hoge Kilimanjaro! Als ik het nu zo zeg, kan ik me bijna niet meer voorstellen dat ik dit echt gedaan heb! 6 Dagen omhoog en daarna in 1,5 dag weer naar beneden. Een tocht met extreme kou, beproevingen van je lichaam, maar ook je geest. Als je de Kilimanjaro beklimt kom je jezelf op wel 100 fronten tegen in die 6 dagen. En vooral die laatste topdag is zo extreem zwaar, dat ik me in die 8 uur omhoog lopen in de extreme kou en bizarre wind, waarom ik dit deed. Het gevecht met mezelf: ga ik opgeven nu ik zo dichtbij ben, of ga ik door? Het is oprecht een gevecht. Want iedere cel in je lichaam wil opgeven in die erbarmelijke omstandigheden. Het heeft niet veel gescheeld of ik had die top niet gehaald. Als de zon niet op precies het juiste moment op was gekomen, was ik afgehaakt op Stella Point (ongeveer 100 meter onder de top).

Maar ik ben niet afgehaakt! Ik heb de top gehaald! En wat ben ik blij dat ik op dat cruciale moment heb doorgezet. Want dat moment van het bereiken van de top was onbeschrijfelijk gaaf! Een ontlading en een explosie van blijdschap. Een moment waarop ik me besefte dat als ik dit kon, ik de hele wereld aan kan! Maar ook dat ik van mezelf nooit meer iets hoef te doen waarbij ik mezelf zó enorm op de proef zou stellen. Maar zoals dat bij al die extreme challenges van mij gaat, ben ik natuurlijk al lang weer vergeten hoe zwaar ik het had en hoezeer ik stuk ging daar op die berg. Nu kan ik alleen nog maar die euforie terug halen en zeg ik tegen iedereen die het vraagt: Ik kan het iedereen aanraden om de Kilimanjaro te beklimmen!

Kilimanjaro

Maar één medaille

Na mijn 12 medailles van vorig jaar, klink t die ene medaille echt niet zo heel cool meer ineens. Ik had namelijk op hardloop gebied ook voor dit jaar weer grootse plannen. Ik zou mijn eerste halve marathon gaan lopen! Het plan was om dit na mijn huwelijk te doen. Maar dus ook ná mijn huwelijksreis van bijna een maand. En dat laatste deed me de das om. Want na een hele tijd niet tot nauwelijks hardlopen, liep ik veel te hard van stapel met mijn trainingen. En dus zat ik al snel thuis met een kuitblessure die maar niet beter leek te worden. Dit jaar was dus weer niet het jaar van mijn halve marathon, maar slechts het jaar van mijn eerste Zandvoort Circuit Run. En dat was ook een enorm gave loop! En uiteindelijk die enigste hele mooie medaille van 2017!

Alleen maar liefde

En verder heb ik dit jaar natuurlijk een heleboel liefde ervaren. Eerst tijdens mijn huwelijk op 3 juni, wat letterlijk de mooiste dag van mijn leven was! Al die lieve mensen die speciaal voor ons naar Amsterdam waren gekomen om samen met ons te vieren dat wij elkaar het ja-woord gingen geven. Je kunt je absoluut niet voorstellen hoe zo’n dag is als je zelf niet getrouwd bent. Al heb je al 100 huwelijken meegemaakt, zelf trouwen is echt het aller gaafste dat er is!

Nou schijnt die mooiste dag over een paar maanden natuurlijk wel een klein beetje weggeconcurreerd te worden door een ander moment. Van horen zeggen weet ik namelijk dat de geboorte van je eerste kind een nóg mooiere dag is! Daar kan ik dan weer niet over mee praten, want voorlopig zit die kleine nog lekker warm in mijn buik! Dat we in 2017 zwanger bleken te zijn, was ook wel echt een toppertje! Een hoogtepunt van het afgelopen jaar! Voor nu kan ik natuurlijk wel zeggen dat mijn trouwdag de mooiste dag was van 2017! Dan zal de geboorte wel de mooiste dag worden van 2018 😉

Esther

Esther

Noem mij maar een challenge junkie met prestatiedrang. En toch ben ik nergens ‘het beste’ in. Ik zal nooit een hardloopwedstrijd winnen, zal nooit de sportiefste zijn… maar dat alles maakt me helemaal niet uit. Ik verbeter liever mijn eigen doelen. Mijn grootste drijfveer ben ikzelf dus, en iedereen die tegen mij zegt dat ik iets niet kan! (Hallo prestratiedrang!)
Wat ik van jou wil weten: welke 52 dingen wil jij aanpakken?
Esther

Latest posts by Esther (see all)