Racefietsen

Al weken keek ik er naar uit, vanaf het moment dat ik mijn vriend had beloofd dat ik met  hem mee zou gaan: racefietsen! Het heeft wel echt jaren geduurd voor iemand mij op zo’n fiets heeft gekregen hoor. Toen ik in Amsterdam kwam wonen had mijn huisgenootje zo’n fiets. Die vond ik eigenlijk meer in de weg staan in het huis, dan dat de sport me interesseerde. Toen ik mijn eigen huisje kocht was ik meer dan opgelucht dat die enorme fiets niet meer in de weg stond in de gang. Maar toen een paar maanden later Jan-Willem bij mij introk, had ik weer zo’n gevaarte in huis. En nu, na al die jaren zo’n fiets vervloekt te hebben, ben ik het eindelijk zelf gaan proberen!

Eindelijk, eindelijk, eindelijk

Afgelopen zaterdag gingen we dan eindelijk, eindelijk, eindelijk een racefiets voor mij uitzoeken. Via mijn Kili4WarChild veiling had ik een tijdje geleden al een helm gescoord en via Marktplaats had ik fietskleding weten te vinden met de kaartjes er nog aan. Het enige dat nog miste was die daadwerkelijke racefiets. Afgelopen weken had ik al vol jaloezie gekeken naar de vele racefietsers die bij mij in de regio rondrijden. Wat leek me dat heerlijk zeg, buiten zijn, genieten van de natuur en ondertussen ook nog eens heel sportief bezig zijn. Met het lekkere weer van afgelopen weekend in het vooruitzicht kon ik dan ook niet wachten om mijn eigen fiets uit te gaan zoeken, zodat ook ik in het zonnetje kon gaan racen.

Gelukkig zijn we geslaagd, want wat zou het een teleurstelling zijn geweest als ik zonder fiets was thuis gekomen. Ik had me immers zo verheugd op ons oefenrondje op de zondag. Maar omdat we het een oefenrondje bleven noemen en ik begreep dat je met fietsen lager in je hartslag zit dan met hardlopen, heb ik het wellicht iets onderschat. Mijn hardlooptraining voor de halve marathon mocht natuurlijk niet lijden onder mijn fietsplezier, en dus ging ik gisterochtend eerst nog even voor een rondje van 11 kilomter met mijn hardloopmaatje. Nou vielen die 11 kilometer me al redelijk zwaar na een maand niets doen, en toen moest ik dus nog die fiets op…

Populariteit rondom fietsen

Het was wel gaaf hoor! Ik heb enorm genoten. Lekker doortrappen op dat stalen ros, de zon lekker brandend op je huid, wind langs je wangen… ik snap helemaal waar de populariteit rondom dat fietsen vandaan komt. Maar dat ik het had onderschat, dat is zeker een understatement. Want voor je eindelijk dat schakelen en in- en uitklikken van je schoenen in de pedalen een beetje onder de knie hebt, moet er ook nog serieus vaart gemaakt worden. En aangezien de rest van de weggebruikers over het algemeen niet helemaal bedacht zijn van racefietsers, is dat nog best een uitdaging soms. En da ga je natuurlijk ook niet maar een kilometertje of 20 fietsen, mee dan doe je er toch minimaal 40…

In het begin ging dat allemaal best lekker, maar nadat we wat heuveltjes hadden gepakt in de duinen tussen Noordwijk en Zandvoort, waren mijn benen toch best wel moe. De puf was uit mijn lijf… niet zo gek, na mijn eerdere al veel te zware hardlooprondje. En dan te bedenken dat we nu dus maar gemiddeld 18 kilometer per uur fietsten… ik geloof dat deze snelheid zo ongeveer verdubbeld mag gaan worden komende weken, wil ik een beetje meedoen met de serieuze hobbyfietser. Werk aan de winkel dus.

Conclusie: ik heb onwijs genoten. Het tochtje was heerlijk en ondanks dat het me wat zwaar viel, kan ik niet wachten om binnenkort voor ronde 2 te gaan. Iets sneller en iets verder en dan uiteraard zonder eerst nog een lange afstand te hebben gelopen ervoor. Hopelijk zijn mijn handen dan ook iets meer gewend aan het getril en mijn billen iets meer aan het harde zadel. Morgen zal ik mijn lijf wel voelen. Maar weet je wat nog zo’n mooi voordeel is van fietsen op de racefiets? Dat je tussendoor dus onbeperkt snelle suikers naar binnen mag stoppen. Volgende keer gaan de gevulde koeken gewoon weer mee! Nom nom nom!