psoriasis behandeling

In juli was ik eindelijk zover: ik geef geen ene fuck om wat andere mensen van mijn psoriasis denken. Ik heb het nu eenmaal en daar ga ik helemaal niets aan veranderen. Ik zei in mijn I don’t give a fuck blog ook dat ik juist wél geef om de behandeling van mijn psoriasis. Mij lijkt een leven met rustige psoriasis heerlijk. Geen continue gekmakende jeuk waardoor ik tot bloedend toe zit te krabben en niet overal een bak huidschilfers achterlaten alsof het heeft gesneeuwd. Deze week ben ik daarom toch maar weer eens bij de huisarts geweest om daadwerkelijk wat meer fucks te geven om de behandeling van mijn psoriasis.

Smeren met een pak boter

Ik kan namelijk wel zeggen dat ik erom geef, maar uiteindelijk doe ik er wellicht te weinig mee. Een tijd geleden ben ik wel naar de huisarts geweest voor een nieuwe crème. Heel tevreden was ik namelijk niet over de crème/gel die ik had omdat die intens dik en vet was. Dit was de Dovobet crème/gel. Die crème lag als een vette waas op mijn huid, alsof ik een pak boter had opgesmeerd. Overal liet ik vervolgens die crème achter als een soort van slakkenspoor. Of ik moest mezelf volledig inpakken om mijn bed niet onder te smeren. Heel effectief wil ik het niet noemen, aangezien de crème meer op andere dingen zat dan mijn huid. Over de nieuwe crème, de Diprosone ben ik echter ook niet heel enthousiast. Ik krijg misschien zelfs juist het idee dat sommige plekken alleen maar erger worden…

Zoals de ‘nieuwe’ plek op de handpalm van mijn linkerhand. Een wat lastige plek, want hoe vaak gebruik je je handen wel niet?! Van deze plek wilde ik vorige maand graag snel af omdat er weer een obstacle run voor de deur stond. Na de Strong Viking run in juni lag mijn hand op de psoriasisplek al na drie obstakels open en hier wilde ik geen herhaling van. Daarom begon ik in de weken voor de run driftig te smeren met de nieuwe crème. Het resultaat: een veel grotere plek… Ogenschijnlijk werkt die nieuwe crème dus niet zo goed.

Iedere dag braaf smeren tegen psoriasis

Reden genoeg om maar weer eens langs te gaan bij de huisarts. Zo krijg ik in ieder geval wel waar voor mijn verzekeringsgeld 😉 Wederom heb ik een nieuwe crème gekregen: de Dermovate crème. Een zwaardere hormooncrème is er volgens mij niet dus dit MOET wel werken. Ik heb in ieder geval goede hoop. De crème mag ik de komende drie weken gebruiken en na die drie weken moet ik bij de huisarts terugkomen. Mocht mijn psoriasis dan nog steeds niet rustiger zijn geworden, dan zal ik weer naar de dermatoloog moeten. Vanaf nu heb ik dus een drie weken durende challenge: de grote ik-smeer-mezelf-iedere-dag-braaf-in-met-hormoon-crème-challenge. Om voor mezelf ook een beetje het verschil te kunnen zien na drie weken, heb ik before foto’s gemaakt en ga ik nu alle schaamte voorbij. Fuck it all, zero fucks given: onderaan dit blog kun je mijn ‘ergste’ psoriasis plekken bewonderen.

Naast dat ik mezelf dus de komende drie weken braaf in moet smeren met hormooncrème, moet ik voor de rest van de tijd de huid goed vet houden. Hier heb ik toevallig ook weer wat over geleerd tijdens mijn bezoek aan de huisarts. Bodylotion smeren om de huid gehydrateerd en vet te houden, is niet de way to go. In bodylotion zit teveel parfum en andere toevoegingen die weer niet goed voor mijn psoriasisplekken zijn. Daarnaast staat er altijd wel leuk op de verpakking dat het de huid voedt en hydrateert, terwijl dat dus helemaal niet zo is. Om mezelf wél gehydrateerd te houden, heb ik nog een crème meegekregen die de huid daadwerkelijk vet houdt. Ik smeer wat af de komende tijd and I will keep you posted!

psoriasis ellenbogen